صفحه اصلی

گاهی رشته‌ی کار در سفر, از دست آدم در می‌رود و مسیر و راه را گم میکند .آدم اول سفر، کارهای روزمره‌ی قبل را کنار می‌گذاره و حتی بعضی از اونها رو فراموش می

آدم ها هر کدامشان یک ستاره‌اند توی کهکشان دنیا. ستاره هایی با رنگ و‌نورهای متفاوت.هر آدمی معدنی از انرژیهای مثبته که اگر اون رو به دیگران منتقل نکنه، در وجودش تلنبار میشه و تبدیل

صبح شنبهاواسط شب، وقتی هنوز هندزفری توی گوشم بود و موزیک پخش می‌شد تا خوابم ببره و بازم نمی‌برد و‌بالاخره خوابم برده بود، توی تاریکیهای اتاق یه جسم سیاه رو بالای سرم دیدم. صورتش

خوبی سفر اینه که آدم‌بین راه، از یه شهر تا شهر دیگه، آسمون رو می‌بینه بیابان را می‌بینه، زمین خدا را می‌بینه و می‌فهمه که خودش و خونه‌ش و آدمای اطرافش و در نهایت

الان که میخوام خاطرات سفرم رو شروع کنم توی قطارم و با سرعت زیاد دارم سمت جنوب میرم.وقتی شب از نیمه میگذره قطار انگار خیلی سرعتش بیشتر میشه. شایدم چون ما میخوابیم و ثابت

آدمی فرزند حرکت است، فرزند تلاش و پویایی است. انسان این جهانی، سکونی در وجود خود ندارد.او از لحظه‌ی ورود به جهان، در حرکت است. هیچ زمانی در یک نقطه‌ی ثابت نمی ماند و