نوشتن خودکاری

در جایی خواندم که نوشته بود، روزانه چند دقیقه (۱۵دقیقه) نوشتن با خودکار روی کاغذ، به تقویت حافظه و جلوگیری از پیری مغز کمک می کند. نوشتن با کیبورد و تایپ کردن، هرگز جای نوشتن با خودکار را نمی گیرد.
نمی‌دانم این مطلب چقدر می‌تواند صحیح و علمی باشد اما به نظرم چندان بی‌ربط و بی‌معنی نیست.
تجربه‌ی شخصی من درباره‌ی نوشتن روی کاغذ خودش قابل تامل است. من به تازگی همه‌ی نوشته‌هایم را تایپ می کنم، آنوقت گاهی که قلم به دست می گیرم و می‌خواهم روی کاغذ بنویسم، عجولانه و بی‌صبرانه واژه ها را ردیف می‌کنم. طوریکه دست‌خطم به هم می‌ریزد و خرچنگ‌قورباغه می‌نویسم. و گاهی حتی کلمات مناسب را انتخاب نمی کنم. خلاصه اینکه می‌خواهم هرچه زودتر سروته قضیه را هم آورم و دفتر را ببندم. البته عوامل دیگری هم دراین عجله سهم دارند ولی بی‌شک بی‌دقتی، تمرکز کمتر و دقت ناکافی عوامل اصلی هستند.
در واقع منهم قبول دارم نوشتن روی کاغذ می‌تواند ورزش مغز باشد. صِرف نوشتن، تمرینی است در جهت فکر کردن و این تمرین وقتی هوازی و مفید می‌شود که با خودکار و استفاده از عضلات دست و هماهنگی مغز و دست و اعصاب آن انجام شود.
امروزه هماهنگی عضلات دست و مغز یکی از مهمترین دغدغه‌های آموزشی هم هست.
به دلیل استفاده‌ی همه‌گانی کودک و بزرگسال از مبایل و بازی و شبکه های اجتماعی، عضلات دست و هماهنگی آن با مغز، روزبروز کمتر و کمتر شده است، بطوریکه ایجاد این هماهنگی بصورت پایه‌ی اساسی خیلی از آموزشها و تمرینهای آموزش و پرورش درآمده است.
هماهنگی اصلی دست و مغز که به تقویت مغز منجر می‌شود از طریق نوشتن، نقاشی، کاردستی و کارهای هنری هدفدار امکان‌پذیر است.
فقدان همه‌ی این مهارتها در زندگی روزمره‌ی ما کاملا قابل مشاهده است.
آیا جدیدا کسی را می‌بینید که تمرین خط کند؟ یا بافتنی ببافد؟ یا گلدوزی کند؟
جای همه‌ی این تمرینها یک مبایل هوشمند در دست ماست که مسیر زندگی، تفکر، کنترل احساسات و اندیشه‌ی ما را بعهده گرفته است.
نسل ما احتمالا با سرعت بیشتری به سمت آلزایمر و زوال عقل هدایت می‌شوند.
اینهمه بخاطر سود بیشتر صنعت تلفن همراه و سخت‌افزارها و نرم‌افزارهای آن است. البته به اضافه‌ی کنترل اندیشه‌ی بشر و کنترل احساسات او، که شاید هدف اصلی باشد.

از کجا به کجا رسیدم.
بله، چرا نگویم هر چه بدبختی داریم از مبایل است؟