سخت‌ترین کار برای نویسنده چیست؟

«دشوارترین کار برای نویسنده، نوشتن نیست، ننوشتن است.»
-پر اولو اینکویست

نویسنده بودن تنها یک حرفه نیست، هر نویسنده‌ای هم، نویسنده‌ی حرفه‌ای نیست، اما برای کسی که با نوشتن ایاغ شده‌است، جداشدن از فضای نوشتن، دردی است، یک مریضی است مثل مرض‌های دیگر. مریضی که سخت و جانکاه است، مقدمه و اوج و فرود دارد و دوره‌ی نقاهت هم.
به همین دلیل آدمی که می‌نویسد، اگر ننویسد مریض است و اگر بنویسد سالم. و اگر مدتی ننویسد، تعادل بدنش بهم می‌خورد.
تعادل وقتی برقرار می‌شود و اوضاع گل و گلاب، که دوباره قلم روی کاغذ بگذارد.
گاهی شروع دوباره نوشتن اما، سخت است. نویسنده وقتی، مدتی از نوشتن دور می‌ماند، رجعت برایش سنگین می‌شود. آنوقت است که می‌ماند بر سر دوراهی، دوراهی که یک راهش، ننوشتن است که مریضش می کند و نامتعادل ، و یک راهش، جسارت دوباره از سر نوشتن است.
اگر درد ننوشتن سخت‌تر از جسارت باشد بی‌شک نوشتن انتخاب می‌شود. اینجاست که باید، به نویسنده سلام گفت. سلامی برای آغاز دوباره.
اما اگر تحمل درد ننوشتن را داشته باشد، و تاب هجران و فراق از نیستان را هم، یا باید در نویسنده بودنش شک کرد( که این بعید است، چون همه یک نویسنده‌ی درون دارند) و یا باید به تاب و مقاومتش، آفرین….. نه این آفرین ندارد، تاب آورده است دیگر.