مقایسه ای اشتباه
چه دایره ی بزرگی است دایره ای که ما نقطه ای از محیط آن هستیم.
چقدر دنیا هست که ما از آن بی خبریم.
چه آدم های بدبختی هستند که ما نمی شناسیم
و چقدر انسان هست که ما از سرگذشت آنها بی خبریم.
چقدر انسان هست که اصلا و تا آخر عمر هم نمی بینیم.
این روزها به مناسبت پروژه ای که در دست دارم با سرگذشت کودکان بی سرپرست و بدسرپرست آشنا می شوم. سرگذشتهایی که اشنایی با آنها مو بر تنم سیخ می کند.
می بینم که ما نشسته ایم و غر می زنیم. داشته ها را نمی بینیم و چشممان دنبال نداشته ها و آرزوها لوچ شده است.
اظهار هم فضل می کنیم. با دو کلاس سواد خودمان را علامه ی دهر می دانیم.
ودر هر زمینه ای داد سخن می دهیم. به خود مغروریم که به همه چیز آگاهی داریم.
واقعا ما انسانها چقدر بدبخت و حقیریم.
چه طبلهای تو خالی و پر سروصدایی هستیم.
چه کودکان ملعبه گر و نادانی هستیم.
و چقدر خوشبختیم.
خوشبخت تر از بدبخت تر های دیگر.
گاهی که زیاد سر در لاک خود هستیم، و جهان بینی مان از نوک دماغمان که آنهم عملی شده فراتر نمی رود. بدنیست کمی با سرنوشت دیگران آشنا شویم.
چه از راه مطالعه و چه از راه تحقیق میدانی.
شاید کمی حالمان تغییر کند.
و به آنچه داریم واقف شویم. و راضی شویم. و خوش حال شویم.
به نظرم یک راه خوبتر شدن حالمان، آشنا شدن با وضعیت آدم های بدبخت تر از خودمان است.
قبول کنیم که همهی انسانها بدبختی ها خاص خودشان را دارند و در این دنیا هیچ انسانی نیست که به معنای تمام، اظهار خوشبختی و رضایت تام کند.
همه چیز نسبی است.
در این دنیا همه چیز نسبی است.
هر چیزی با یک معیار سنجیده می شود. که آن معیار خود شاخصی ناقص است. و هر کسی برای خودش یک معیاری دارد و معیارها مشترک نیست.
پس مقایسه ها نمی تواند درست و صحیح و کامل باشد.
اصلا مقایسه مفهومی ندارد مگر اینکه برای ایجاد حرکت و رضایت باشد.
به نظرم برای ایجاد حرکت باید خود را با برتر از خودمان مقایسه کنیم و برای ایجاد رضایت با فروتر از خود.
مرحبا👏🏼
ممنون