سمیرم شهری در دامان کوه دنا

چند وقت پیش بعد از سالها سفری یک شبه به سمیرم داشتم. صرف نظر از خاطراتی که از دوران نامزدی ام در سمیرم دارم من عاشق زیبایی های این شهرم.

نامزد من ابتدای ازدواج آغاز معلمی اش را در سمیرم تجربه می کرد. برای او که دور از خانواده اش بود خاطرات سمیرم چندان جذاب نیست ولی برای من که سفری یک روزه اما تنها و دونفری که خیلی نایاب بود در دوران نامزدی، خاطره ی شیرینی برجای مانده بخصوص که عاشق کوچه باغهای آن شدم که دیوراهای کاه گلی محصورش کرده بود و درختان کهنسال وسط جویهایش نشسته بود.

البته که اینبار که رفتیم خبری از کوچه باغها نبود. شهر در دامنه ی کوه گسترش پیدا کرده بود و تمام زمینها و باغها خانه شده بود و باغها و زمینهای کشاورزی به دشتهای دورتر نقل مکان کرده بود.

با اینحال در بالا دست شهر، که در ارتفاع بود و در قسمت شمالی شهر، هنوز مقداری از بافت قدیم فرسوده مقاومت می کرد. خانه های طبقاتی و گلی، تک و توک بین خانه های جدید هنوز باقیمانده بود. کوچه هایی با شیبهای بسیار تند و گاهی پله می خورد و وسط آن جویباری روان بود. و چشمه ها و جویهای دائمی که هنوز جریان داشت و از کنار خیابان می گذشت.

سمیرم در دامنه ی رشته کوههای زاگرس و کوه دنا قرار دارد که تقریبا تمام سال برف دارد. البته به غیر از سالهای اخیر و خشکسالی.

تصویری از شمیران قدیم و کوچه های پر از آب و جویش به ذهن تداعی می شد.

اطراف شهر با فاصله ی کم، باغات گسترده ی سیب تا چشم کار می کرد گسترده شده بود.سیبهای سفید و قرمزی که روی درختها به هر رهگذری چشمک می زدند.

خواستیم سیب بخریم سراغ گرفتیم گفتند به بنگاههای که به شکل کیوسک هستند بروید.تکه به تکه کیوسکی بود و جلویش محوطه ای و کوهی از سیب که روی هم ریخته بود و حتی جعبه و گونی هم نشده بود. فله ای…

ظاهر خوبی نداشت پس رفتیم توی یک باغ. البته با راهنمایی دو پسر بچه که با موتور همانجاها ول بودند.

توی باغ داشتند سیبها را می چیدند و جعبه می کردند و برچسب می زدند. خیابانی بود که دو طرفش پر از درختان سیب قرمز و سفید بود و بعد فهمیدیم سمت چپ در اجاره‌ی یک نفر و سمت راست در اجاره ی کسی دیگر است.

همانجا سیبها را درجه بندی می کردند. سیبهای سایز که نه درشت بود و نه ریز، برای صادرات. درشتها جدا و ریزها فله ای برای ابگیری یا برای کارخانه ها.

بهرحال اینقدر سیب دیدم که تابحال در عمرم ندیده بودم. میوه‌ی به هم بود. به های درشت و خوشرنگ که البته عطر به اصفهان را نداشت.

شب هم در کنار آبشار سمیرم در چادر خوابیدیم. کمی سرد بود ولی کیسه خواب به دادمان رسید. آبشار سمیرم هم نسبت به سالهای گذشته آب کمی دارد و فقط دم و دستگاه شهرداری اضافه کرده است.

چادرمان را کنار زوج جوانی زدیم که کوهنورد بودند و اهل کمپ. و تا آخر شب به خاطرات پسر که از خاطرات کوهنوردی اش می گفت و دختر که از کافی شاپ تازه تاسیسش که بخاطر بدحجابی دانشجوها پلمب شده بود می گفت گوش کردیم.

و شب تا صبح با شنیدن موسیقی آب بخواب رفتیم.

روزبعد رفتیم به مغازه های فرش فروشی شان. آخر سمیرم مرکز نمد و گلیم و گبه بافی است. چون روزی مرکز عشایر بوده. حالا اما خبری از عشایر و کوچ آنها نیست. قدیم وقتی از بیابانهایش رد می شدیم چادرهای عشایر را می دیدم. و یا گروهایی از عشایر که با اسب و قاطر و زنان لباس محلی در جاده گوسفندانشان را جابجا می کردند. حالا ولی کلبه های سیمانی هست و وانتهای آبی و یا کامیونهایی که گوسفندان را جابجا می کنند.

خلاصه یک گلیم گبه ی نقش برجسته خریدم. سالها بود یکیش را دلم می خواست. طرحش زندگی عشایر است با سیاه چادرها و احشام و گوسفندانشان.

گسترش کشاورزی، ساختن خانه های نوساز نشان از رونق کسب و کار منطقه را می دهد. درست است که امسال بخاطر شرایط جنگی بهرحال همه چیز تحت تاثیر قرار گرفته ولی سمیرم نسبت به سالهای قبل پیشرفت کرده و این جای خوشحالی دارد.

اما ای کاش در کنار پیشرفت هر منطقه، نکاتی را که اصالت آن منطقه را حفظ و ممتاز و خاص می کند حفظ می شد. تا شرایط گردشگری آن منطقه هم حفظ شود. خانه های سبک خود منطقه. بافت خاص شهر و صنایع دستی محلی.

حتما بروید و ببینید. کشور ما هر گوشه اش زیبا و دیدنیست.