صدای بارون

چک چک چک چک صدای باران روی برگهای درخت گردو می آید. این صدا وقتی بیشتر نمود پیدا می‌کند که فیلم می‌گیرم و استوری می‌گذارم. آنوقت انگار این نم نم باران یک باران تند و حسابی است. برای من فرقی نمی‌کند تندی یا کمی‌اش.  باران باران است تند یا آهسته، کم یا زیاد . بوی باران که می‌پیچد و صدای برخورد قطرات باران با برگ درختان که می‌آید من مست می‌شوم. مست مست.

درخت گردم توی حیاط این رسالت را دارد که صدای خفیف نم نم باران را برایم تبدیل به یک صدای دلپذیر و قابل شنیدن کند. درخت گردو با برگهای پهن اش همیشه دست به سوی آسمان دراز دارد. درخت گردو همیشه با خدایش راز و نیاز دارد. چترش همیشه بر حیاط خانه گسترده است. سایه اش دلنواز است و سبزی اش به خانه ی کوچکم صفا می‌دهد. و حالا درخت گردو  صدای نم نم باران را به گوش من می‌رساند.

درخت گردو مهربان است.

مهربانترین درخت دنیا.

خیلی قبل در خانه ‌ای زندگی می‌کردم که فقط آسمان از پنجره اش پیدا بود. خیلی بد نبود. دلم را به آسمان خوش می کردم. آسمان هم زیباییهای خودش را داشت. اما وقتی باران می‌آمد من آن را درک نمی کردم. نه صدای برخورد باران روی زمین شنیده می شد نه چک چک باران روی آب حوض که سرگرمی بچگی ام بود و نه روی هیچ درختی می‌بارید.

آنوقت بود که دلم می گرفت. خودم را مثل آدم های کور می دیدم و البته ناشنوا. مثل همان صم بکم عمی که خودش در قرآن می گوید.

باران رحمت خداست. نعمت اوست. و از این نعمتها اطرافم زیاد است. به اندازه‌ی همان قطرات باران است فراوانی‌اش. اما گاهی نمی بینم. و نمی شنوم . و از آن نمی‌گویم.

از آن نمی گویم و تازه غر می زنم. شکایت می‌کنم.

از زمین و زمان بد می‌گویم. و فقط بدی ها را می‌بینم.

درخت گردویی باید داشت در خانه، که یادم بیاورد چیزهایی را که دارم. درختی باید داشت که برگهایش پهن باشد و روبه آسمان.

که بفهمد و بفهماند.

که شاکر باشد و به شکر دعوت کند.

که خوبیها را ببیند.

که باران را ببیند و بنمایاند.

خدایا شکرت به خاطر داشته ها و نداشته ها

فرزانه فولادی

ساعت یازده صبح 13 مرداد 1400