دوستی برای آرامش

چند روزی نبودم. البته نه اینکه بخاطر نبودنم ننوشته باشم. حالا دیگر می‌شود همه جا نوشت و همه‌جا نشر داد. پس نبودن بهانه‌ی خوبی برای ننوشتن نیست.
شاید بهتر بود میگفتم نرسیدم که پست بگذارم. و یا بگویم داشتم لحظات شیرینی را می‌نوشیدم تا جانم صاف شود و بتوانم چیزهای جدید و بهتری بنویسم‌.
اصلا این روزها دارم فصل عوض می کنم. دارم رفته رفته از خواب زمستانی بیدار می‌شوم و جوانه می‌زنم‌. به همین دلیل خوشحالم.
من به بهار امیدوارم. چون همیشه حالم در بهار، بهترین حال سال است.
نگفتم کجا بودم. رفته بودم تماشای دریا. دریای جنوب‌. که بیشتر از دریای شمال دوستش دارم‌. دریای جنوب صاف و زلال و آبی است‌. هنوز زلال است. لابد تا چند سال دیگر که مثل دریای شمال آلوده‌اش بکنیم.
سفر در کنار دوستانم بود. دوستان قدیمی دوران دبیرستان. دوستانی که وقتی با هم هستیم، هنوز در حال و هوای آن روزها می چرخیم‌. شوخی می کنیم و بلند بلند می خندیم. و زیر نگاه تعجب‌آمیز دیگران، بی‌خیالیم.
لحظات از آن لحظاتی بود که نباید جزو عمر دانست، از بس که شیرین است. حیف که به سرعت می‌گذرد. لحظاتی که برای رفتن عجله دارند و زندگی که به عادی شدن تمایل دارد‌.
اما چنین روزهایی، مثل یک بمب انرژی است, که اگر اثرش را همان روزها نگذارد، در روزهای بعد حتما می گذارد.
چرا نباید به شما خواننده‌ی این متن نگویم که دوستی‌هایتان را گسترش دهید. و اگر می توانید دوستان قدیمی‌تان را پیدا کنید و دوستی‌تان با آنها را تازه کنید.
چرا نباید بگویم که یکی از راههای رسیدن به آرامش و رهایی از تنش‌های فکری، پناه بردن به دامان دوستان، و بخصوص دوستان قدیمی است‌.
دوستان قدیمی را گفتم چون آنها یادآور لحظات خوش گذشته و نشاط و شادابی و خوشی هستند.
در زمانه‌ای که هر اتفاق روزمره‌ای باری است بر دوش آدم، و هر کسی که کنار آدم قرار می‌گیرد باری بر دوش می گذارد، فقط دوست است که یاری می‌کند و بار بر می‌دارد.
سفر ما هم بخاطر یک دوست بود. یک دوست قدیمی و مهربان.