از خاکشی تا خاکشی مزاج
درباره ی خواص و خصوصیات خاکشی لابد شنیده اید. اینکه برای ازبین بردن بردن تشنگی بکار می رودو برای درمان لاغری و دفع سنگ کلیه هم استفاده می شود. به دردِ تسکین و درمان التهاب مجاری ادرارهم میخورد و برای از بین رفت بوی بد دهان هم خوبست. برای رفع جوشهای صورت ولک های پوست هم کار آیی دارد. از همه مهم تر این که هم برای درمان اسهال داروست و هم برای رفع یبوست که بیماری قرن است! به در بخوری بیشتر از این؟ درباره ی کیفیت و کمیت هر کدام بروید سرچ کنید در کمتر از ثانیه هزار مدل درمان می آید. اما من هدفم از این پرگویی، خواص خاکشی نیست بلکه بررسی آدمهای خاکشی مزاج است.
وجه تسمیه ی این آدمها البته بی ربط به خواص خاکشی نیست. آدمهای خاکشی مزاج هم مثل خاکشی به درد همه کاری میخورند.
نه اینکه به در همه کاری بخورند به درد خیلی کارها می خورند. همه کاره اند به کلامی دیگر. یعنی کارهای متفاوت بلدند. تازه آدم های خاکشی مزاج با همه نوع آدمی هم سازگارند و کنار می آیند. برای همین کنار خیلی ها می توانند زندگی کنند وکار کنند و کنارشان خیلی ها می توانند زندگی کنند و کار کنند.
خاکشی مزاج بودن برمی گردد به روحیات و خصوصیات فردی آنها. آدمهای خاکشی مزاج معمولا خیلی به آدم های دیگر سخت نمی گیرند اگر از کسی نامهربانی و یا اذیتی ببینند خیلی زود اورا می بخشند چون می توانند خودشان را جای آن آدم ها بگذارند و وضعیت آنها را درک کنند. نامهربانی ها را فراموش می کنند چون می دانند همه ی آدم ها اهل اشتباهند و هیچ انسانی کامل نیست که از او انتظار اشتباه نکردن داشته باشند. معمولا زندگی و سختیهایش را راحت تر می گذرانند چون می دانند سختی ها جزئی از زندگی است. آدمهای خاکشی مزاج با هر نوع آدمی که همراه شوند آن آدم احساس آرامش وخوشبختی می کند. ممکن است خودش گاهی اذیت شود ولی همراهش هیچوقت اذیت نمی شود. می دانم الان بیشتر دلتان می خواهد با یک آدم خاکشی مزاج دم خور شوید تا اینکه خودتان خاکشی مزاج باشید اما خاکشی مزاج بودن زیاد هم بد نیست. درست است گاهی کلاه سرش می رود اما در عوض راحت تر زندگی می کند. می دانم الان فکر می کنید به اینکه آدم چگونه خاکشی مزاج می شود این را نمی دانم ولی به قطع و یقین با خوردن خاکشی چنین اتفاقی نمی افتد. پس این متن نمی تواند تبلیغی برای خاکشی نیست.
