اتفاقات زندگی مارنگهای فصل ها را می سازند

سالهاست که پاییز را دوست نداشته ام و از آمدنش خوشحال نشده ام گرچه یکی از بهترین اتفاقات زندگی ام در آن رخ داده است.. همیشه چشم هایم را می بسته ام تا رنگهای زیبایش فریبم ندهد. حواس خودم را پرت می کرده ام تا آمدن و گذشتنش از کنارم نامحسوس و بی صدا بگذرد. دوستش نداشتم چون بهار را بی اندازه دوست داشته ام. اینهمه رنگ را نمی خواسته ام چون فقط دلداده ی تک رنگ سبز بهار بوده ام. خوشحال نبوده ام که قدم های خشک و رنگارنگش را بر روی دل سبز تابستان خونگرم بگذارد. وحتی آن را عجوزه ای هزار رنگ می دیدم که آمده است به فریب من تا نفهمم زمستان در پیش است.

همه ی اینها بخاطر این بود که تنها پناه من سبزی بهار بود و سایه ی تابستان. تنها لحظاتی که گاه خودم را مزمزه می کردم در دامن مهر سبزشان بوده است. من به دنبال آرزوی از دست رفته ام هر ازگاهی در طراوت بهاری وسبزی تابستان می گشته ام. گمشده ام را لابلای این فضای سبز مه آلود می جستم. زیبایی این فصول برایم مخدری بود آرام بخش که مرا بی حس و آرام می کرد اما گمشده ای که دنبال آن می گشتم در پاییز و زمستان نبود. زمستان که سالهاست در شهر و دیارم مقدمه سردی و خشکی و بی آب و علفی است نه زیباییهای مخصوص به خودش و پاییز که به جرم نابخشودنی مقدمه ی زمستان بودن، بدون محاکمه برایم مجرم شناخته می شد.

اما امسال به مدد تصمیم جدیدی که گرفته ام می خواهم خودم را در دل این دو فصل یله و رها کنم. در پاییزی که مقدمه ی زمستان است و در زمستانی که سرد است و خشک. می خواهم با شجاعت پا روی برگهای رنگارنگ پاییز بگذارم و خش خش آن را تبدیل به زیباترین موسیقی های جهان کنم. می خواهم پا روی دل ترک خورده وقاچ قاچ زمستان بگذارم و یک کرسی بگذارم به گرمی کرسی مادر بزرگهای قدیم و هی قصه بگویم. نقش ببافم و حرف و کلمه ردیف کنم. امسال برای اولین بار دوبار بهاری شده ام. می خواهم امسال زیباییها را خودم بیافرینم همانطور که وقتی با دیدن زیبایی بهار به ذوق می آیم و مثل پرنده ها لابلای شاخه های نوشکفته شکوفا می شوم. می خواهم از درون تغییر کنم مثل پاییز هزار رنگ شوم. مثل زمستان جا افتاده و سنگین. تا برسم به بهاری که مرا شکوفا کند.  

من شروع کرده ام بهار را در پاییز. و  فهمیده ام که اتفاق های زندگی ما رنگ های فصل ها را می سازند.